Zondag 22 maart

‘A strange Saturdaynight’ noemt h de avond na twee nummers.
En dat is het, al was het alleen maar omdat het zondagavond is.
De laatste avond van de conventie begint griezelig.
Rond half negen verschijnt Lucy op het podium met de
mededeling dat h ziek is. Iets verkeerd gegeten? In ieder geval
keert hij zijn maag om op dat moment en ze vraagt dus om
eventjes geduld… Het zal toch niet zo zijn dat hij er niet bij
kan zijn? Gelukkig verschijnt hij na een stief kwartiertje wel op
het podium, tikkie bleek en niet helemaal vast ter been maar hij
staat er toch maar!
Deze avond is voor de korte setlist. De lange nummers dus. En
wat een avond wordt het! A few Words for the Dead is de opener.
Wat een beauty is dat toch! En weer zingt de hele zaal mee,
vanaf het begin, net als de vorige twee avonden. Op geen enkel
concert noch conventie heb ik dat eerder zo massaal
meegemaakt. Na de This Town trilogy volgt
This is the 21st Century, even een beetje rust in de tent. Niet
voor lang, want als de vuurtoren lichten verschijnen gaat het dak
er bijna af voor Ocean Cloud. Hier heeft men lang op gewacht zo
te horen! En wat heeft dat nummer toch een prachtige lichtshow!
Kippenvel aan alle kanten!
Na If my Heart were a Ball (een nummer waarbij het in het
rokersgedeelte erg druk is) volgt Interior Lulu. Over lang geleden
gesproken! Het klinkt wat rommelig maar het is gaaf om weer eens
te horen! En wie dacht dat Marillionfans niet van Kayleigh houden?
Organiseer maar eens een feestje met dik 3000 fans en laat het de
band spelen. H kon even rust nemen als hij had gewild want het
was zo overgenomen door meer dan 3000 kelen! Zonder te stoppen
ging het door met Lavender (ook al zo’n heerlijke meezinger) en
als slagroom op de taart Heart of Lothian. Wow. Wow, wow, wow.
Invisible Man is de volgende. En het kan gewoon niet meer op!
H lijkt af en toe de tekst wat vergeten maar ik vind het een
superuitvoering, en de rest van de tent is het met me eens.
Wat een applaus! En het houdt niet op: de volgende is
This Strange Engine. Tijdens de quiz die middag, bij de introductie
van de bandleden werd Steve Rothery geïntroduceerd als God,
maar mijn hemel, wat is die man goed! Ongelofelijk!!!
Na TSE wordt de tent niet meer stil. H probeert te speechen, iets
wat hij ook al probeerde tijdens TSE, maar komt niet ver. Deels
door de golf van applaus en deels door zijn eigen tranen.
Het enige wat hij (gelukkig!) wel doet, zij het heel kort,
is Erik Nielsen (Erik heeft een andere baan) bedanken.
Als afsluiter krijgen we, hoe kan het ook anders, Neverland. En als
de laatste klanken wegsterven zijn er weinig mensen meer die
droge ogen hebben volgens mij.
Wat een concert! Wat een avond! Wat een weekend!
Wat een band!!!

Setlist:

A Few words for the Dead
This Town
The Rakes Progress
100 Nights
This is the 21st Century
Ocean Cloud
If my Heart were a Ball
Interior Lulu
Kayleigh
Lavender
Heart of Lothian

Invisible Man

This Strange Engine

Neverland

Back